“Pema e mrekullisë” që filtron mbi 98% të mikroplastikave nga uji i pijshëm

Pema e moringës (Moringa oleifera), e njohur ndryshe si “pema e mrekullisë”, është një nga bimët më të pasura në vlera ushqyese dhe prej kohësh vlerësohet për vetitë e saj shëruese. Së fundmi, një studim i ri ka zbuluar edhe një përfitim të madh: aftësinë për të larguar mikroplastikat nga uji i pijshëm, raporton CNN, transmeton Periskopi.

Një ekip shkencëtarësh nga Brazili dhe Mbretëria e Bashkuar ka zbuluar se ekstraktet nga farat e kësaj peme janë po aq efektive sa kimikatet e përdorura zakonisht në trajtimin e ujit për largimin e mikroplastikave. Sipas studimit të publikuar në muajin prill, këto fara mund të largojnë deri në 98.5% të grimcave mikroplastike nga uji i çezmës.

Moringa përdoret prej mijëra vitesh për pastrimin e ujit, me dëshmi që datojnë që nga kohët e lashta të grekëve, romakëve dhe egjiptianëve. Studiuesit janë fokusuar te roli i farave si “koagulant”, një substancë që bën që grimcat e vogla në ujë të bashkohen dhe të filtrohen më lehtë.

Mikroplastikat janë fragmente shumë të vogla plastike, të cilat janë gjetur pothuajse kudo – nga oqeanet e thella deri në majat e maleve. Ato ndotin ushqimin dhe ujin tonë, madje janë zbuluar edhe në trupin e njeriut, përfshirë trurin dhe sistemin kardiovaskular. Edhe pse efektet e tyre në shëndet ende po studiohen, kërkimet tek kafshët i lidhin me probleme riprodhuese dhe çrregullime hormonale.

Në këtë studim, shkencëtarët u përqendruan në mikroplastikat PVC, të cilat konsiderohen ndër më të rrezikshmet dhe janë të përhapura në ujin e pijshëm. Testet treguan se ekstraktet e farave të moringës ishin jashtëzakonisht efektive në largimin e këtyre grimcave, sidomos në ujë me nivel më të lartë alkaliniteti.

Një nga avantazhet kryesore të përdorimit të moringës është se ajo është e ripërtëritshme, biodegraduese dhe nuk krijon sasi të mëdha mbetjesh, ndryshe nga kimikatet si sulfati i aluminit, i cili mund të jetë toksik në nivele të larta dhe është lidhur me sëmundje neurodegjenerative.

Megjithatë, studiuesit theksojnë se kjo metodë ka edhe kufizime. Një farë moringe mund të trajtojë rreth 10 litra ujë, çka e bën të vështirë përdorimin në shkallë të gjerë për qytete të mëdha. Gjithashtu, përdorimi i farave mund të lërë mbetje organike në ujë, të cilat duhet të hiqen më pas.

Ekspertët kërkojnë më shumë studime për të kuptuar se si kjo metodë funksionon me lloje të tjera mikroplastikash dhe nëse është e zbatueshme në sisteme të mëdha të trajtimit të ujit.

Megjithatë, zbulimi konsiderohet një hap i rëndësishëm drejt gjetjes së zgjidhjeve më të qëndrueshme dhe natyrore për një nga problemet më të mëdha mjedisore të kohës sonë.